busrit vanaf het vliegveld
naar vorig bericht naar volgend bericht
Bericht 9 van Abel op maandag 8 februari 2006
Na een welverdiende vakantie in Nederland zijn we 24 januari weer naar St. Lucia gevlogen. Het was weer een reis vol met van die Kafka-iaanse toestanden. Oom tjerk had een reserveonderdeel voor het zelfstuurapparaat bij zich dat te zwaar bleek voor handbagage, dus moest dat mee met special-care bagage. Eenmaal in Londen bleek dat we papieren van de boot bij ons hadden moeten hebben, en aangezien we dat niet hadden waren we verplicht een ticket terug van St. Lucia naar Londen te kopen. Gelukkig is het wel een fully refundable ticket. Eenmaal in St. Lucia zijn we direct het Virgin Atlantic kantoor ingelopen om de aanvraag voor teruggave in te dienen, die keurig ingevuld en opgestuurd is door een behulpzame mevrouw. Of het verder allemaal zo soepel gaat is nog maar afvragen, want de aanvraag is nu eerst naar Barbados, waar het caraïbische hoofdkantoor zit, en daarvandaan gaat het naar het hoofdkantoor in Londen.
busrit
vanaf het vliegveld
De
tweede dag beginnen we aan het schip, de jongens van de werf hadden
al een deel voorwerk gedaan, en na een twee avonden doorwerken zit
het schip mooi in de nieuwe antifouling.
Selene
in de nieuwe verf
Uiteraard
kan het niet zolang van een leien dakje gaan en op vrijdag begeeft de
hydroliek het van de kraan die ons die
middag in het water moet zetten. De reserve onderdelen moeten
natuurlijk helemaal uit Engeland komen.
Maandag
gaan we dan eindelijk het water in, maar moeten bij in de marina
weer bijna een hele dag wachten omdat het gas op is.
Woensdag
zeilen we eindelijk, op weg naar het zuiden. Midden in de nacht komen
we aan in Bequia.
grote
dolfijnen voor St. Vincent
De
hele week zeilen we van idyllisch baaitje
naar nog idyllischer baaitje. Alle eilanden
zijn op een half tot een paar uur varen van elkaar verwijderd.
de
horizon net voorbij Bequia
Door
het idyllische en de drukte heen is het
moeilijk om de schoonheid te zien, die hier anders is en meer
doordrenkt met de zoetheid van bananen, rum en kokosnoten.
op
de punt van Baradal
Alles
Gebeurt in het ritme van de rasta, die hard werkt, maar, als een
Ethiopische marathonloper,
in een tempo wat laag lijkt tot je hem bij probeert te houden.
Bounty
island....... of Bacardi?
We varen een rondje naar het zuiden, Bequia, Canouan,
Tobago cays, Mayreau,
Tobago Cays, Union island, Canouan, en als laatste Mustique,
het eiland waar een flink aantal van de billionairs van deze wereld een huisje bezitten. De prijs die gevraagd wordt voor de mooring is echter zo hoog dat we beslissen los te gooien en door te varen naar Bequia
landing
met dingy
Hier klaren we uit en vertrekken naar het noorden, op weg naar St.
Maarten waar oom Tjerk mee wil doen aan de heineken
regatta, tenminste als de keuring die ze eisen niet teveel kost, en
of Hein en Robin komen om mee te zeilen.
Bequia